Dagboek
Dinsdag 22 juni
De komende dagen druk met familie aangelegenheden. Ze zijn allemaal uitgenodigd om het uitreiken van de onderscheiding bij te wonen. Ze komen hiervoor zelfs uit Cebu naar Manilla en moeten wel allemaal netjes opgehaald worden. Toch ben ik ook nog even naar onze “kinderen” van de Blinde massage geweest. Ik zet kinderen tussen haakjes, want dit zijn allemaal al volwassen mensen. Brian, Mardy, Raquel, Angela, Andrea en meer waren daar. Allemaal kinderen van de eerste jaren van onze Phil Fonds Familie. Vroegere studenten van de blindenschool PNSB. Nu bijna allemaal intussen getrouwd en hebben zelf kinderen. Angela is momenteel in verwachting. Het is hard werken met massage, maar ze verdienen er hier goed mee en al hun kinderen zijn gelukkig gezond. Dit is dan toch het resultaat van onze hulp bij hun opleiding en training. Samen met mijn zwager en dochter hebben we ons eens lekker laten verwennen met een halve body massage. Het was er druk. Ze hebben een ruimte in een heel groot winkelcentrum en tijdens een bezoek aan het winkelcentrum even de moeheid eruit laten masseren hoort hier bij de cultuur.
In ons centrum LEBD gaan de werkzaamheden gewoon door. het is een komen en gaan van kinderen met hun ouders die hun studiebeurs komen ophalen.
Allemaal blije gezichten als ze mij zien, maar vragen toch meteen waar is tita Adel. Ook zo met Fou Che, het meisje dat in 2007 samen met Mary Joy in Nederland is geweest. Fou Che heeft gelukkig dit jaar haar studie weer op kunnen pakken. Twee jaar heeft ze nadat ze van Highschool geslaagd was thuis gezeten (er was niemand die haar naar school kon brengen, een groot probleem met blinde kinderen) maar onze vrijwilligers hier laten dat niet los. Nu gaat zij naar een soort MBO voor computerwetenschap en heeft het er goed naar haar zin. Het is echter wel een probleem om werk te vinden voor deze groep. We zullen eens proberen dat hier beter onder de aandacht te krijgen van de politiek en van de werkgevers. Als ze al werk vinden is dat vaak op basis van een uitzendburo en slechts voor 6 maanden op een minimum salaris en inhouding van kosten. Na 6 maanden staan ze vervolgens weer blut op straat. Ongeveer hetzelfde willen ze nu ook in Nederland met de aanpassing van het ontslagrecht. Gelukkig hebben wij dan nog een sociaal opvangnet (wat ook steeds kleiner wordt), maar dat hebben ze hier op de Filippijnen helemaal niet. Geen werk, zoek het maar uit of ga maar bedelen of stelen. Zo ook als je ziek bent en niet kan werken. Dat moet toch anders kunnen? Zeker als je ziet hoe rijk hier de top is. Al zouden ze hier maar beginnen met AOW op 70 jaar. Heel veel oudjes zijn totaal afhankelijk van hun familie.
Maar goed, laat ik mij beperken tot de gehandicapte kinderen. Ik zie hier ook veel verbeteringen. Er wordt volop gebouwd en met de economie gaat het hier beter als in Nederland. In LEBD hebben we nu Stella, een meisje uit Cebu, in opleiding samen met Analyn.
Stella (nu 19) is als klein kind door de vloer gezakt maar haar ouders hadden geen geld voor de dokter. Vermoedelijk heeft zij toen haar heup gebroken en nu 15 jaar later loopt zij kreupel met een been dat 5 cm korter is dan haar andere been. Eigenlijk hoeft dat helemaal niet te gebeuren, want via buro welzijn zijn er ook gratis dokters beschikbaar, maar juist de arme mensen weten dat niet. Maar LEBD maakt ook de moeders daar meer en meer hun rechten over bekend.
Voorlopig stop ik er even mee, tot na de onderscheiding van Adelina. We krijgen het nu druk met de ontvangst van gasten en ook met het programma op de universiteit. Even geduld dus voor het volgende berichtje uit warm en droog Manilla. Veel knuffels en kusjes voor jullie allemaal van de kinderen hier.
