Dagboek
Maandag 28 juni 2010
Terug naar het daaglijks leven, maar niet minder interessant.
Allereerst ontving ik vanmorgen een tekstje van Adelina dat ze veilig was aangekomen in StayOkay in Rotterdam. Die hebben tegenwoordig ook een vestiging in de Kubushuizen aan de Blaak aldaar. Leuk om eens te vertoeven want je zit dan meteen in het centrum met leuke terrasjes aan het water.
Ik heb vandaag maar weer eens gebruik gemaakt van het openbaar vervoer, want zelf rij ik hier niet zo graag in deze super drukke stad met 15 millioen mensen en je bent ook altijd op zoek naar een parkeerplaats. Eerst lekker met de tricycle de wijk uit naar de grote weg. Dat is een gemotoriseerde driewieler, een brommer met zijspan, waar ze flink wat mensen in kunnen stoppen. Voor 7 peso (15 cent) p.p. brengen ze je van je deur naar de weg. Je hoeft hier geen meter te lopen als je niet wil (daar is het ook veel te warm voor).
Vervolgens neem je daar dan de jeepney van stadsdeel tot stadsdeel. Voorop staat naar welk stadsdeel ze rijden. Een totaal omgebouwde Amerikaanse jeep. Een erfenis van de tweede wereld oorlog toen er hier heel veel Amerikaans Jeeps zijn achtergebleven. Ze hebben ze verlengd met plaats voor zo’n 20 personen en soms meer en voorzien van allerhande verfraaingen. Een Mercedes-logo voorop kom je vaak tegen en ook vier paarden op de motorkap. Verder heel veel koplampen, remlichten, mistlampen, antennes en mooie schilderingen. Achterin zit je op langsbanken zij aan zij en vaak helemaal klem tussen de andere passagiers. Onder de bank zitten grote luidspeaker voor het nodige vermaak, vaak gekombineerd met discoverlichting binnenin. Ze rijden een vaste route en je stapt in waar je staat door je vinger op te steken. Eerst snapte ik niet waarom er hier altijd zo veel mensen langs de weg stonden. Eerst dacht ik dat de Koningin langs zou komen en dat daarom iedereen staat te wachten. Maar nu weet ik beter. Ze wachten op de Jeepney. Waar je uit wil stappen vraag je de chauffeur gewoon om te stoppen, die dan vervolgens netjes naar de kant gaat om je er uit te laten. Nog vaker stoppen ze gewoon midden op de weg. Met stevige dieselmotoren zetten ze er flink de vaart in met vaak brullende motor. Zonodig blazen ze ook nog een paar bijzondere tonen uit flinke toeters en bellen om je attent te maken op hun komst.
Een lust voor het oog, maar slecht voor je longen, want die dingen kunnen flink walmen en zijn zeker niet goed voor het millieu en je longen. Maar ik geniet er wel van om zo te reizen.
Vervolgens heb ik weer een tricycle genomen om de San Lorenzo Ruis Elemenrary School te bezoeken. Jullie hebben allemaal de groeten van de kinderen daar. Het klaslokaal is na de grote overstroming van vorig jaar verhuisd naar een ander deel van de school en is iets kleiner. Maar groot genoeg voor 11 kinderen op een totaal bestand van 3000 leerlingen. Na een bezoekje aan de directrice ben ik weer in de tricycle gestapt om vervolgens met een Jeepney naar een groot winkelcentrum in deze buurt te gaan, Een aantal van onze blinde kinderen geven daar massage en ik dacht even daar te relaxen. Mooi niet dus, want het zat er stampvol ook de wachtkamer, dus heb ik ze allemaal alleen maar gedag gezegd en heb me naar huis laten vervoeren. Onderweg zag ik ze hoog in de lucht al weer aankomen, die duizenden donkere zeecontainers vol met water en net op tijd thuis gingen die allemaal tegelijk open. Maar ik zit lekker droog achter de computer en heb een fijne dag gehad.
Met een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel harde donderslag lag het internetverkeer er hier ineens uit.
Kan dus effe duren voor dit verzonden wordt, maar ik zet het alvast klaar.
Ik hoor ook zojuist dat door het slechte weer er 20 binnenlandse vluchten zijn geanuleerd.
Het is dus over de hele Filippijnen nu slecht weer. Overal dus die containers met water.
Morgen moet ik naar de School for the Deaf.
Groetjes van alle kinderen.
