Dagboek
Woensdag 7 juli 2010
Zoals ik reeds eerder vertelde willen we van kwantiteit naar kwaliteit om het goede voorbeeld te geven. We willen meer kinderen naar HBO en universiteit helpen. Nu is de aansluiting van special onderwijs naar hoger onderwijs niet bijster goed omdat onze kinderen vaak een grote achterstand hebben. Dat komt doordat ze geen goede taalontwikkeling hebben gehad in peuter en kleuter jaren. Vooral voor de doof geboren kinderen het grootste probleem. Als je geen taal hoort onwikkel je ook geen taal en komt ook je geestelijke ontwikkeling op een laag pitje te staan. Alles wat wij zijn en doen is verbonden met taal. Alle vakken op school leer je via taal. Als de taal slecht of helemaal niet ontwikkeld is kan je dus de rest ook wel vergeten. A.s. zaterdag willen we dan ook onze 3e en 4e jaars High School (Mavo) studenten extra les in Engels gaan geven. Vooral lezen en schrijven, om ze zo voor te bereiden op het toelatingsexamen van College (HBO) en Universiteit. Ik zeg altijd tegen de kinderen als je goed je best doet is alles voor je mogelijk. Zelfs president van de Filippijnen, want jullie toekomstige president zit nu nog in College toch? Waarom geen dove of blinde president? Dan lachen ze allemaal wel, maar het blijft wel hangen. Dus???? Afwachten maar.
Anaditha, een van onze eerste dove kinderen, inmiddels met lof geslaagd op College gaat als vrijwilligster deze taak op zich nemen. Vandaag dan ook op stap geweest om onze boekenkast uit te breiden, want die is door de watersnoodramp flink uitgedund. Zo kom ik nog regelmatig zaken tegen die we met de wederopbouw over het hoofd hebben gezien. Vooral de educatieve boeken zijn toen allemaal verzopen. Allemaal Engelstalige boeken die ik bij de Slechte in Nederland gekocht heb en in de loop van de jaren hebt opgestuurd. Maar goed daar lopen we dan maar weer regelmatig een keer binnen.
Dat gaat dus een druk weekeinde worden, want zondag komt Adelina (gelukkig) weer naar Manilla en brengt meteen twee gasten mee. Met de bouw van dit centrum hebben we meteen rekening gehouden voor de komst van gasten. Er is een eenvoudig maar van alle gemakken voorzien apartement ingericht voor maximaal 4 personen. Twee bedden in de slaapkamer en twee bedbanken in de woonkamer. Dit apartement staat exclusief open voor vrienden van het Phil Fonds die hun “adoptie” kind in de Filippijnen willen bezoeken.
Voor het gebruik vragen zij een donatie van 30 euro per dag of 150 euro voor een hele week. Met de netto opbrengst worden cursussen voor de kinderen betaald. Wel graag zuining met energie (vooral de airco) want we hebben al eens een energierekening gehad van 14.000,- Peso (bijna 300 euro) en dat kan natuurlijk niet. Daar kunnen twee kinderen een jaar van naar school. (Ter vergelijking een sociaalwerkster verdiend hier 10,000, peso per maand). Die hadden de airco aan staan met open ramen en deuren, zelfs als ze de hele dag weg waren. Ook mag er binnen absoluut niet gerookt worden. Het kan niet dat de volgende gast in een rokershol terecht komt. Ook daar hebben we, met hetzelfde koppel, slechte ervaring mee en moesten eerst alle gordijnen, de bedden en het beddengoed e.d. naar de stomerij brengen.
Dat bezoek heeft LEBD helaas een flinke duit gekost in plaats van iets opgeleverd. Het appartement heeft een balkon en een mooi dakterras dus de echt verslaafde rokers kunnen daar zonder probleem hun hart ophalen toch? En dat was hen ook allemaal verteld.
U kunt zelf voor uw eten zorgen of u laten verwennen door onze kinderen die daar in opleiding zijn, Voor een kleine vergoeding wassen, strijken en koken zij graag voor u. Wel graag ruim van tevoren reserveren om teleurstelling te voorkomen. U bent van harte welkom en uw kind zal zeeeeeeeeeeer vereerd zijn met uw bezoek. Een onvergetelijke ervaring voor hen maar ook voor U. U kunt er ook een prachtige vakantie aanplakken op een van de schitterende en gastvrije tropische eilanden hier. Ze hebben er meer dan 7000. En wij zijn u daarbij graag behulpzaam. Daar kunnen Spanje en Griekenland niet tegen op. Vraag maar aan iedereen die hier al geweest is.
Vandaag heb ik weer gebruik moeten maken van het openbaar vervoer want ons eigen busje staat verplicht op stal vanwege de filebestrijding. Met ons kentekennummer eindigend op een 5 mogen we op woensdagen niet rijden. Maandag 1 en 2, dinsdag 3 en 4, woensdag 5 en 6, donderdag 7 en 8 en vrijdag uiteraard 9 en 0. Dat lijkt slim, ware het niet dat de mensen die het zich kunnen veroorloven gewoon een tweede auto hebben aangeschaft en dus toch zelf rijden. Alleen die hardwerkende arbeider met zijn zuur verdiende autotje is hier dus de dupe en de rijken hebben er absoluut geen last van. Nog dommer is dat dit ook geldt voor het openbaar vervoer. Dat betekent dat 1/5 van alle bussen, jeepneys en taxi's hier iedere dag op stal staan. Dat is pas slim zeg? Snapt u het nog?
Maar goed ik moest er toch echt uit om nog wat bureaukastjes aan te schaffen voor onze administratie. Alle oude mappen zijn dan wel verloren gegaan tijdens de overstroming, maar dat is intussen allemaal al weer goedgemaakt want ook hier staan ze onder zware bureacratische controle van wel 10 instaties en die willen alles zwart en wit op papier en met twintig handtekeningen en tientalle stempels en meer. Wel mooi om te zien hoor? Ze hebben hier ook van die mooie droogstempels. Zo wil ik er ook wel een voor het Phil Fonds. Dat maakt indruk! Net of je briefpapier van de Koningin komt.
Het uitje was meteen een goede gelegenheid voor mij om bij de Franse Bakker een lekker stokbroodje te kopen. Het Filippijnse brood is allemaal zacht en een beetje zoetig. Ik hou meer van knapperig en hartig, maar ja van zoute haring hebben ze hier nog nooit gehoord. Wel eten ze hier veel zeebanket. Heerlijke garnalen, kreeftjes en vis in alle kleuren van de regenboog. Vergeet ook niet de heerlijke mosselen en oesters. Eten in overvloed. Als je naar de kelder gaat van zo’n winkelcentrum zie je daar meestal de “Foodcourt”, een ruimte van minstens een of twee voetbalvelden vol met tafels en stoelen gevuld met etende mensen van vroeg tot laat. Aan alle vier de zijden van dat plein in de kelder staan allemaal kleine restaurant winkeltjes met letterlijk alles te koop wat eetbaar is uit alle windstreken van de wereld. Italiaans, Spaans, Frans, Mexicaans, Thai, Chinees, Japans ja soms zelfs frikandel uit Holland, maar geen zoute haring. Hehehe.
Nu zit ik weer lekker in LEBD en zie de lucht weer betrekken dus snel het internet op voor de eerste donderslag. Overigens het was de hele dag weer stralend mooi weer.
Groetjes.
