Dagboek
Zondag 26 december 2010
Hier kennen ze geen 2e Kerstdag, maar dat viel nu toch op een zondag, dus hebben we het hier ook maar rustig aan gedaan. Eerlijk gezegd kennen ze hier echter geen zondagse rust. De economie draait hier 7 dagen per week. Alle winkelcentra, markten en locale winkeltjes zijn gewoon open van 10 tot 10. Alleen kantoorpersoneel is meestal in de weekeinden vrij, maar er zijn ook veel bedrijven die met ploegen ook 24 uur per dag en 7 dagen in de week doorwerken. Denk bijvoorbeeld maar aan callcentra e.d. Beverely en Anaditha bijvoorbeeld werken altijd savonds en snachts van 9 tot 5. Netto houden ze 4000,- peso ( 80 euro) per maand over, maar zijn wel verzekerd en bouwen een pensioen(tje) op.
Waarom zijn we hier 21 jaar geleden begonnen om gehandicapte kinderen naar school te helpen. Voor onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting e.d. is hier op de Filippijnen gewoon onvoldoende geld. De werkeloosheid is groot en de beter opgeleiden vertrekken naar het buitenland. Dat laatste is natuurlijk ook niet goed voor een land in ontwikkeling. Alhoewel ik toch ook moet zeggen dat De Filippino’s het best opgeleide volk zijn in Azië. Ruim 60% heeft een universitaire opleiding. Daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen. Dat is dan ook de reden waarom Filippino’s overal ter wereld gevraagd worden om te komen werken. Ze werken hard, zijn goed opgeleid en zorgzaam. Je kunt geen betere verpleegster hebben dan een Filippijnse. Denk u eens in dat 6 miljoen beter opgeleide Nederlanders elders zouden gaan werken. Dat is ruim 1/3 van onze hele bevolking. Voor veel van deze Filippino’s is het echter de enige mogelijkheid om te ontsnappen aan de armoede.
Nog moeilijker wordt de situatie als er gehandicapte kinderen in de familie zijn. Zij komen als regel pas als laatste aan de bak, want waarom zou je een blind of doof kind naar school laten gaan als er niet eens voldoende geld is voor de vijf, zes of acht gezonde kinderen in de familie. Wij zijn echt blij als we de ouders kunnen overtuigen en deze gehandicapte kinderen naar school kunnen laten gaan tot en met middelbaar onderwijs. Elk kind dat we op deze manier helpen is 100% winst. Maar daarna liggen de banen voor hen zeker niet voor het opscheppen. Ook voor hen is een vervolgopleiding dan ook van groot belang. Anaditha en Beverely zijn wat dat betreft goede voorbeelden voor ons. Ook van Sheryl hebben we wat dat betreft hoge verwachtingen. Zij is nu tweede jaars en beste (First Honor) van de klas.
Hier Sheryl samen met Adelina in LEBD.
Opvallend is het grote verschil tussen rijk en arm. Er is geen sociaal opvangnet en ouderen kennen hier geen AOW of iets dergelijks. Heb je geen werk dan ook geen inkomen en zoek je het zelf maar uit. Naast de peperdure villawijken vindt je zij aan zij de krotterwijken waar de meeste van onze kinderen wonen. Je houdt het niet voor mogelijk, maar mijn schuur is een paleis voor deze kinderen.
De Filippijnen heeft een goede onderwijsstructuur. Over het gehele land vindt je redelijk goede scholen, die twee maal per dag worden gebruikt. ‘s morgens van 6 tot 12 gaat een groep kinderen school en ‘s middags van 12 tot 6 een andere groep. De gebouwen worden dus optimaal gebruikt. Basis en middelbaar onderwijs is er gratis. Het onderwijs aan gehandicapten is echter nog teveel centraal geregeld met zeer grote, meest onmogelijke, afstanden voor dit soort kinderen. Juist de gehandicapten van het arme deel van de bevolking is hier slachtoffer van. Maar langzaam maar zeker komt hier nu verandering in.
Vandaag toch nog even wat boodschappen wezen doen, dus met de Jeepney naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. De Jeepney is hier het meest bekende vervoermiddel van de Filippijnen. Vaak met heel veel toeters en bellen opgesierd.
Chauffeurs zijn trots op hun voertuig en zijn regelmatig bezig hem verder op te sieren met nog meer antennes of toeters en lampen. De passagiers zitten op langsbanken achterin en vaak zijn die banken voorzien van grote luidsprekers en zit je meteen in de disco, vooral ‘savonds met allerhande knipperlichtjes die reageren op de zware bastonen. Op een bank waar 5 Nederlanders passen persen ze met gemak 12 of meer Filippino’s samen en als het vol is hangen er ook nog 3 of 4 achterop. Ook naast de chauffeur is nog voldoende ruimte voor 2 of 3 personen.
En zonodig ook nog op het dak.
Groeten uit de Filippijnen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
