Dagboek
Zondag 27 juni 2010
Dat waren even heeeeeeeeeel super drukke en gezellige dagen en Adelina zit al weer terug in het vliegtuig naar Schiphol, want die moet nog twee weken werken in Rotterdam. Op dit moment zit ze zeker al boven Rusland.
Eerst donderdag het gala-diner met de president van de University of the Philippines in de universiteit zelf, waar we als de koning en koningin werden ontvangen. Heerlijk eten en een mooi programma waar we ook veel leuke contacten hebben kunnen leggen met topmensen uit de hele wereld.
Vrijdag een heel programma met ontbijt, gastsprekers, discussie en lunch. Ook hier weer uitgebreid genetwerkt. Vervolgens waren we uitgenodigd bij het afscheid van de Dean van het Universitaire Healt Center in Manilla. Een mooi feest met ook weer lekker eten en uiteraard ook daar weer de nodige goede contacten opgedaan, want iedereen had veel interesse in ons werk voor de gehandicapte kinderen.
Er werd dan ook meteen een meeting georganiseerd met de directie en studentenraad van de universiteit om een lezing te geven. Een leuke ervaring met ook hier natuurlijk weer lekker eten, want dat hoort er in de Filippijnen nu eenmaal bij. Zoals je bij ons een drankje wordt aangeboden bieden ze hier altijd iets te eten aan. De studenten waren onder de indruk van ons verhaal en zitten nu vast en zeker allemaal onze website te bestuderen want ze willen ons graag nog een keer terug zien.
Hier samen met de staf en de studentenraad
Ook willen ze graag een cursus gebarentaal volgen via LEBD of via pastoor Luke om in de toekomst dove kinderen te kunnen helpen. Een zware en vermoeiende dag waar wij maar ook de studentenraad en de directie zeer content mee zijn.
Adelina werd ook daar meteen in het zonnetje gezet met een onderscheiding van het Health Sciences Center for being a role model of an alumna for future generations (een lichtend voorbeeld voor toekomstige generaties).
Hier ontvangt zij de oorkonde uit handen van Josefina G. Tayag, DPA. Vice Chansellor
Adelina heeft echter wel heel duidelijk gemaakt dat het de verdienste is van ons allemaal. Van sponsoren,vrijwilligers, ouders en kinderen, want alleen kunnen we dit niet. Zonder samenwerking geen resultaat. Ook heeft ze het belang onderstreept van de vriendschapsband tussen kind en sponsor. Soms niet makkelijk, zeker niet met meervoudig gehandicapte kinderen, maar met geduld ontstaat ook hier meestal een band voor het leven.
Op weg naar huis merkten we dat we hier nu toch echt in het regenseizoen zitten. Met bakken tegelijk, ja met containers tegelijk, kwam het naar beneden. We hebben er dan ook ruim drie uur over gedaan om weer thuis te komen met de ruitenwisser op vol vermogen.
En dan zaterdag het klapstuk. Het centrum van LEBD stroomde vol met genodigden, vrijwilligers en familie en allemaal gekleed in Filippijnse kledij. Aleen dat is al een feest om te zien. Zo’n Barong is gemaakt van annanasvezel (maar niet eetbaar) en luchtig. Ook Analyn en Cristina waren er in hun mooiste jurkjes. Zij representeerden de ruim 300 Phil Fonds kinderen van de afgelopen 21 jaar. Vervolgens met twee bussen naar de universiteit voor de officiele ontvangst en de uitreiking van de onderscheiding. Wat een feest. Een groots evenement met 21 personen die onderscheiden werden met de nodige lofuigingen en toespraken alvorens de echte uitreiking. In de zaal de top van de Filippijnen. Let wel dit is een universiteit met een kleine 60.000 studenten en een campus zo groot als de bebouwde kom van Valkenswaard.
Hier Adelina tussen de president van het Alumni Commitee en de President van de Universiteit met haar onderscheiding in de vorm van een beeld, een medaille en een oorkonde.
Vervolgens een compleet feestprogramma met indrukwekkende optredens van de studenten en diverse artiesten plus uiteraard weer een heerlijk diner. Alles bij elkaar zeer indrukwekken en heel eervol. Al met al nog indrukwekkender als vorig jaar in het paleis van de Filippijnse President. Ook hier benadrukte Adelina weer dat deze eer toekomt aan alle sponsoren, vrijwilligers, ouders en kinderen van het Phil Fonds. Er zijn veel goede contacten gelegd en het heeft hier in alle kranten gestaan. Het zal zeker goede gevolgen hebben voor onze projecten hier op de Filippijnen en dat hebben we hard nodig nu de Nederlandse regering haar steun via de NCDO aan het particulier initiatief stopt. De grote jongens met hun dike salarissen krijgen steeds meer en wij moeten het zelf maar weer bijeen gaan scharrelen. Jammer, maar misschien lukt het nog met een nieuwe regering die de ogen beter open heeft en het grote belang ziet van juist al die kleintjes die rechtstreeks aan de basis werken zonder strijkstok. De waardering die wij kleintjes hier op de Filippijnen ontvangen mag best eens beter gewaardeerd worden door onze eigen regering in Nederland.
Wij zijn in ieder geval heeeeeel trots op de tot nu toe bereikte resultaten en gaan gewoon met z’n allen door op de ingeslagen goede weg.
Groeten van ons allen!
